เหมือนกรีดแผลให้ลึก เกินเยียวยารักษา

 ยิ่งอยากตัดใจ . . . ยิ่งตอกย้ำว่า “ทำไม่ได้” ตลอดเวลา

ยิ่งอยากเช็ดน้ำตา . . . มันยิ่งเอ่อล้นออกมามากขึ้นทุกที

ยิ่งอยากเข้มแข็ง . . . ยิ่งอ่อนแอลง

ยิ่งอยากหยุดรัก . . . ยิ่งอยากเดินหนี

ยิ่งอยากเปลี่ยนแปลง . . . ยิ่งเหมือนใกล้หมดแรงทุกที

เมื่อความรู้สึกผูกพัน . . . มันฝั่งตรงกลางหัวใจ

                รู้ว่าเจ็บแต่ไม่เคยจำ

รู้ว่าชอกซ้ำ . . . แต่สั่งใจไม่เคยจดจำ

รู้ว่าต้องร้าวราน . . . หากยังจำฝั่งใจ

รู้ว่าไม่มีประโยชน์อะไร . . . แต่ทุกครั้งที่หายใจก็ไม่เคยลืมเทอ

ฉันไม่ได้โกรธ … จำไว้

ความรักไม่สามารถกะเกณฑ์ใคร

ไม่สามารถบังคับใจ … ในเมื่อเธอไม่รักกัน
ฉันต้องยอมรับ … ฉันรู้

ว่าชีวิตที่เหลืออยู่มันจะมีแค่ฉัน

ลืมไปเถอะว่า … เคยรักกัน

อย่าโทษตัวเองอย่างนั้น … เพราะฉันไม่ได้ติดใจ
เราต่างยังมีชีวิต

มีเรื่องให้คิดมากกว่าการร่ำไห้

ทางเดินแห่งฝันมันยังอีกไกล

ไม่ผิดหากมีคนใหม่

เมื่อไม่เหลือใจ … ก็ไม่มีประโยชน์อันใดจะยื้อเธอ

เพราะวันนี้ไม่เธออยู่ข้างกายได้เหมือนเก่า
ไม่มีแล้วเรื่องราวระหว่างเรา
ต่อไปนี้..มีแค่ความเหงาและความปวดใจ
เธอได้จากฉันไปในครั้งนี้
ครึ่งชีวิตที่มีก็จางหาย
อยากจะหยุดกลั้นใจให้มันตาย
ไปกับความชั่วร้ายที่เคยให้…เธอ

การสูญเสีย … ก่อกำเนิดให้ร่างกายและจิตใจเสียศูนย์

เราจึงควรปรับสภาพจิตใจไปพร้อม ๆ กับวันเวลาที่ล่วงผ่าน

จิตใจและเวลาจะเป็นผู้เยียวยา

ให้ร่างกายของเราสามารถยืนได้ตรงมากขึ้น

ยิ้มได้กว้างมากขึ้น หัวเราะได้เสียงดังมากขึ้น

แต่นั่นหมายความว่า …

เราต้องสลัดความทรงจำเก่า ๆ ออกจากจิตใจให้ได้ก่อน

นั่นคือความทรงจำที่คิดว่าเราสูญเสียนั่นเอง