ยิ่งอยากลืม … ยิ่งจดจำเธอ
ยิ่งหนีรอยช้ำ . . . ยิ่งตอกย้ำความรู้สึก
เหมือนกรีดแผลให้ลึก เกินเยียวยารักษา
ยิ่งอยากตัดใจ . . . ยิ่งตอกย้ำว่า “ทำไม่ได้” ตลอดเวลา
ยิ่งอยากเช็ดน้ำตา . . . มันยิ่งเอ่อล้นออกมามากขึ้นทุกที
ยิ่งอยากเข้มแข็ง . . . ยิ่งอ่อนแอลง
ยิ่งอยากหยุดรัก . . . ยิ่งอยากเดินหนี
ยิ่งอยากเปลี่ยนแปลง . . . ยิ่งเหมือนใกล้หมดแรงทุกที
เมื่อความรู้สึกผูกพัน . . . มันฝั่งตรงกลางหัวใจ
รู้ว่าเจ็บแต่ไม่เคยจำ
รู้ว่าชอกซ้ำ . . . แต่สั่งใจไม่เคยจดจำ
รู้ว่าต้องร้าวราน . . . หากยังจำฝั่งใจ
รู้ว่าไม่มีประโยชน์อะไร . . . แต่ทุกครั้งที่หายใจก็ไม่เคยลืมเทอ
ไม่มีประโยชน์ที่จะยื้อเธอไว้
ไม่มีอะไรต้องขอโทษ
ฉันไม่ได้โกรธ … จำไว้
ความรักไม่สามารถกะเกณฑ์ใคร
ไม่สามารถบังคับใจ … ในเมื่อเธอไม่รักกัน
ฉันต้องยอมรับ … ฉันรู้
ว่าชีวิตที่เหลืออยู่มันจะมีแค่ฉัน
ลืมไปเถอะว่า … เคยรักกัน
อย่าโทษตัวเองอย่างนั้น … เพราะฉันไม่ได้ติดใจ
เราต่างยังมีชีวิต
มีเรื่องให้คิดมากกว่าการร่ำไห้
ทางเดินแห่งฝันมันยังอีกไกล
ไม่ผิดหากมีคนใหม่
เมื่อไม่เหลือใจ … ก็ไม่มีประโยชน์อันใดจะยื้อเธอ
เข้าใจกันบ้าง
ครึ่งชีวิตของฉันได้ขาดไป
เพราะวันนี้ไม่เธออยู่ข้างกายได้เหมือนเก่า
ไม่มีแล้วเรื่องราวระหว่างเรา
ต่อไปนี้..มีแค่ความเหงาและความปวดใจ
เธอได้จากฉันไปในครั้งนี้
ครึ่งชีวิตที่มีก็จางหาย
อยากจะหยุดกลั้นใจให้มันตาย
ไปกับความชั่วร้ายที่เคยให้…เธอ
เมื่ออกหัก
เมื่ออกหัก …
สิ่งที่จะช่วยเราได้ก็คือ … เวลา
แต่เหนืออื่นใด … นอกจากเวลาแล้ว
หัวใจต่างหากที่สำคัญยิ่งกว่า
ที่เป็นตัวกำหนดว่า … ตัวเราที่ล้มคว่ำไปแล้วนั้น
จะกัดฟันหยัดกายยืนขึ้น
หรือยอมแพ้และนอนล้มอยู่แบบนั้นไปตลอด
บางคนอาจใช้เวลาเป็นเดือน … เป็นปี
หรือบางคนก็อาจใช้เวลาหลายเดือน … หลายปี
ตามแต่สภาพของจิตใจ
และความทรงจำวันเก่า ว่าผูกพันลึกซึ้งกันมาแค่ไหน
การสูญเสีย … ก่อกำเนิดให้ร่างกายและจิตใจเสียศูนย์
เราจึงควรปรับสภาพจิตใจไปพร้อม ๆ กับวันเวลาที่ล่วงผ่าน
จิตใจและเวลาจะเป็นผู้เยียวยา
ให้ร่างกายของเราสามารถยืนได้ตรงมากขึ้น
ยิ้มได้กว้างมากขึ้น หัวเราะได้เสียงดังมากขึ้น
แต่นั่นหมายความว่า …
เราต้องสลัดความทรงจำเก่า ๆ ออกจากจิตใจให้ได้ก่อน
นั่นคือความทรงจำที่คิดว่าเราสูญเสียนั่นเอง
Hello world!
Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!
